Ocieplenie ścian zewnętrznych

Ocieplenie ścian zewnętrznych – aspekty techniczne prawidłowego wykonania robót termomodernizacyjnych

Aby termoizolacja ścian mogła spełniać swoje najważniejsze funkcje, powinna być wykonana przy wykorzystaniu dopasowanego systemu produktów, najlepiej pochodzących od jednego producenta.

Przed przystąpieniem do prac, materiały termoizolacyjne muszą być przechowywane w taki sposób, aby ich deklarowane parametry fizyczne nie uległy pogorszeniu – nie powinny być dłużej niż 7 dni pozostawione na placu budowy i narażone na działanie szkodliwych warunków atmosferycznych.

Podłoże, na którym układane będą płyty styropianowe, powinno być równe, nośne i oczyszczone z wszelkich pozostałości, które mogą powodować osłabienie przyczepności zaprawy – np. słabo przylegające fragmenty istniejącego tynku (należy je skuć i uzupełnić luki specjalną zaprawą klejącą). W razie gdyby nośność podłoża była trudna do określenia, należy wykonać próbę przyczepności. W kilku różnych miejscach na elewacji należy przykleić kawałki styropianu (np. o wymiarach 10×10 cm) i po 3 dniach sprawdzić, czy przy próbie oderwania ich ręką, termoizolacja ulegnie rozerwaniu – jeżeli tak, wytrzymałość podłoża jest dostateczna. Jeżeli próbka oderwie się wraz z zaprawą i warstwą podłoża, oznacza to, że nie jest ono wystarczająco nośne i konieczne będzie usunięcie słabych warstw tynków czy niezwiązanych fragmentów muru. Kolejną istotną kwestią jest zachowanie wymaganej płaszczyzny podłoża (zachowanie pionu), ponieważ wykluczone jest, aby wykonawca pocieniał grubość termoizolacji na fragmentach ścian nietrzymających pionu. Powierzchnię podłoża można wyrównać za pomocą zaprawy klejowej do systemów ociepleń, jednak wyrównanie to nie może mieć grubości większej niż 1 cm. W przypadku większych nierówności zalecane jest stosowanie tynków wyrównujących. Duże znaczenie ma również wilgotność podłoża, na którym układane będzie ocieplenie. Nie powinno się go układać na ścianie bezpośrednio po opadach deszczu. Nadmiernie zawilgocona powierzchnia oznacza osłabioną przyczepność materiałową.

Dla budynków wyższych niż 12 m przyjmuje się, że to łączniki powinny przenosić całość oddziaływań powstałych na styku warstw podłoża i ocieplenia, dlatego oprócz mocowania klejowego należy zastosować kołki mechaniczne. Przy mocowaniu klejowym najlepiej stosować metodę obwodowo-punktową nakładania zaprawy klejącej na płytę – na obrzeżach płyty obwodowo nakłada się pas zaprawy o szerokości 3-6 cm w odstępie 3 cm od jej krawędzi, a na pozostałej powierzchni równomiernie nakłada się placki zaprawy o średnicy ok. 8-12 cm, tak aby całość masy pokrywała co najmniej 40% powierzchni płyty. Płyty układa się od dołu do góry, rzędami ułożonymi kaskadowo. W narożach budynków płyty powinny się zazębiać. Płyt styropianowych nie powinno naklejać się przy dużym nasłonecznieniu w godzinach popołudniowych, gdyż w nocy, przy obniżonej temperaturze, płyty się kurczą i może dojść do deformacji i naprężeń na styku styropianu z klejem. Nie wcześniej niż dwa dni po przyklejeniu płyt, można rozpocząć mocowanie mechaniczne. Dla podłoża w postaci cegły ceramicznej pełnej, zakotwienie łączników mechanicznych musi wynosić co najmniej 6 cm. Z punktu widzenia fizyki budowli najkorzystniejsze jest mocowanie izolacji z wykorzystaniem kołków z trzpieniem z tworzywa sztucznego i zaślepką styropianową. Dla budynków o wysokości od 12 do 20 m, liczba łączników na 1m2 powinna być równa 6szt., a w strefie krawędziowej 8szt./m2.

Kolejnym etapem jest wykonanie warstwy zbrojonej (najczęściej siatką z włókna szklanego zatopioną w zaprawie klejącej), która stanowi podłoże pod tynk, ale także chroni termoizolację przed uszkodzeniami mechanicznymi, wyrównuje naprężenia termiczne i przenosi obciążenia wiatru. Proces ten należy rozpocząć co najmniej 3 dni po klejeniu płyt. Warstwę zaprawy grubości 2-3mm należy nanieść i rozprowadzić pacą zębatą na zeszlifowaną powierzchnię płyty, a następnie zatopić w niej siatkę, tak aby była całkowicie niewidoczna (tkaninę zbrojącą należy układać pasami, na zakład ok. 10 cm).

Ostatni etap to wykonanie wierzchniej wyprawy tynkarskiej, nie wcześniej niż 3 dni po wykonaniu warstwy zbrojonej. Masę tynkarską należy jednolicie rozłożyć na całej powierzchni, tak aby ziarna kruszywa były w niej równomiernie rozłożone (grubość warstwy tynku cienkowarstwowego wynosi zazwyczaj 2-5 mm). Prac nie wolno wykonywać przy obniżonej temperaturze (poniżej 5oC) i podczas deszczu (ponieważ tempo wiązania i twardnienia spoiw jest wydłużone) oraz przy silnym wietrze i sporym nasłonecznieniu (z powodu nadmiernie szybkiego odparowania wody).

 

Źródło:

  1. Krause P., Steidl T.: Uszkodzenia i naprawy przegród budowlanych w aspekcie izolacyjności termicznej, PWN, Warszawa, 2017

http://www.dom.pl/jak-prawidlowo-wykonywac-ocieplenie-budynkow.html

Dane Kontaktowe:

Niezależni Doradcy Energetyczni

Adres:

Kazimierza Wielkiego 142/6
30-082 Kraków

Telefon:

12 345 4975
736 799 672

E-mail:

techniczny@niezaleznienergetyczni.pl
Polityka Prywatności

Dane do Faktury:

NDE Sp. z o. o.

NIP:

676 250 31 51

Adres:

Kazimierza Wielkiego 142/6
30-082 Kraków

Nr Konta:

81 1950 0001 2006 5174 2349 0002
IDEA BANK

Formularz Kontaktowy:

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych i zapoznałam/em się z regulaminem oraz polityką prywatności: (Regulamin oraz polityka prywatności)